ย้ายบล๊อกแล้วครับ
http://presentsimple.exteen.com/
ที่บ้านผมมีต้นไม้อยู่จำนวนหนึ่ง ผมจะออกมารดน้ำตอนเช้าก่อนออกไปทำงาน
ด้วยความไม่ค่อยใส่ใจ บางครั้งก็หลงลืมกิจวัตรของตัวเอง ต้นไม้หลายต้นที่เคยปลูกไว้จึงแห้งเฉา
เวลาต้นไม้ใกล้ตาย ผมจะรดน้ำมันหนักกว่าต้นอื่น บางต้นรดไปก็ไม่ได้ช่วยอะไร แห้งเหี่ยวเกินเยียวยา
แต่กับบางต้น รดน้ำแล้วผ่านไปไม่กี่วัน ก็มีกล้าใหม่งอกขึ้นมาจนเป็นต้นใหญ่ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ช่วงนี้ต้นไม้ตายเยอะ คงเพราะอากาศร้อน
ได้แต่หวังว่าทุกครั้งที่รดน้ำลงไป ต้นไม้จะเยียวยาตัวเอง และงอกออกมาใหม่เหมือนที่ผ่านมา
ปกติผมเป็นคนไม่ชอบดูทีวี ยกเว้นวันนี้
ข่าวการยุติชุมนุมลือกันตั้งแต่เมื่อวานในอินเตอร์เนต และเป็นความจริงในช่วงบ่าย
สองสามวันที่อยู่บ้านผมติดตามข่าวทางทวิตเตอร์เป็นหลัก เพราะมันเร็วทันใจดี
ปกติผมไม่ค่อยชอบดูข่าวการเมือง แต่ครั้งนี้ต้องติดตาม เพราะอยากรู้ว่าเขาจะปิดถนนกันตรงจุดไหนบ้าง ใช่ตรงที่คนรู้จักของเราอยู่แถวนั้นหรือเปล่า
ผมดูทีวีกับน้องสาวจนถึงช่วงที่หนึ่งในแกนนำนปช. ณัฐวุฒิ ใสยเกื้อ ออกมาพูดกับผู้ชุมนุมที่ราชประสงค์ ในขณะที่เขายืนอยู่หน้าสำนักงานตำรวจแห่งชาติ
สองสถานที่อยู่ไม่ไกลกัน แต่ผมกลับรู้สึกว่าเสียงของคุณณัฐวุฒิไปไม่ถึงหูของผู้ชุมนุม อยู่ใกล้กันแต่ก็ใช่ว่าจะเข้าใจกัน
กล้องจับภาพมาที่คุณณัฐวุฒิชัดๆ ผมคิดไปเองหรือเปล่าไม่รู้ว่า หนึ่งในแกนนำคนนี้กำลังเจ็บปวดกับสิ่งที่เกิดขึ้น
ดวงตาและแววหน้ามันบอก
หลังจากนั้นก็มีข่าวผู้ชุมนุมที่ไม่พอใจออกมาเผาสถานที่ใกล้เคียงเป็นระยะ ผมโทรศัพท์หาคนใกล้ตัวที่อยู่บริเวณใกล้เคียงให้รีบกลับบ้าน
จนถึงตอนนี้ ข่าวร้ายยังเกิดขึ้นเป็นระยะ ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด
ผมปิดทีวี นึกย้อนถึงสิ่งที่เกิดขึ้นตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้
ตั้งแต่ทักษิณเป็นนายก นโยบายช่วยเหลือประชาชน ข่าวการโกงสะพัดหนักขึ้น ยุบสภา ปฏิวัติ19 กันยา
คมช. เลือกตั้งใหม่ สมัครเป็นนายก พันธมิตรออกมา สมัครลงสมชายขึ้น พันธมิตรยึดสนามบิน ยุบพรรคและสมชายลง
อภิสิทธิ์ขึ้น นปช.ออกมา ยึดทรัพย์ทักษิณ นปช.ชุมนุม ประเด็นเรื่องความต่างทางชนชั้น ประเด็นล้มเจ้า นองเลือด 10 เมษายน แผนปรองดอง
พฤษภาทมิฬ 53
แกนนำมอบตัว มวลชนเผาเมือง
จนถึงตอนนี้ ถ้าผมเป็นณัฐวุฒิ ก็คงรู้สึกเจ็บปวด เสียใจ
ผมไม่ได้ศรัทธาการเมืองฝ่ายไหนเป็นพิเศษ แม้จะเคยไปสำรวจทั้งสองม็อบสองสี พันธมิตรและนปช. ยังรู้สึกเสียใจ
แล้วคนที่อยู่กับมันมาตั้งแต่ต้น ศรัทธา ผลักดันมาถึงจุดนี้ จะรู้สึกยังไง ผมไม่กล้าเดา
เช่นเดียวกับนายกอภิสิทธิ์ ฝ่ายบริหารระดับสูง และบุคคลท่านหนึ่งที่อยู่เหนือการเมืองทั้งปวง เห็นประเทศไทยตอนนี้จะรู้สึกยังไง
ไม่กล้าเดาจริงๆ ครับ
ทุกเช้าก่อนผมจะออกจากบ้าน ต้องคว้ากระเป๋าใบหนึ่งติดตัวไปเสมอ
กระเป๋าที่ใช้ปัจจุบัน เป็นกระเป๋าเป้ซึ่งแถมมากับคอมพิวเตอร์โน๊ตบุ๊ก ขนาดของมันใหญ่พอควร แต่ข้อดีคือมีช่องใส่ของเยอะ ใส่โน๊ตบุ๊กเอาไปทำงานข้างนอกบ้านได้
ก่อนหน้านี้ผมใช้กระเป๋าหลายแบบ ทั้งแบบเป้ สะพาย หรือกระเป๋าผ้าก็เคยเอามาใช้
มีกระเป๋าผ้าใบนึงที่ผมเคยใช้บ่อย ขนาดของมันใหญ่ เบา มีช่องใส่ของ เสียอย่างเดียวตรงที่มันเป็นกระเป๋าที่มีโลโก้บริษัทเครือข่ายมือถือติดอยู่ตัวเบ้อเร่อ ผมได้กระเป๋าใบนี้จากงานอีเวนท์ที่บริษัทนี้สนับสนุน
ถือไปไหนมาไหน ใครเขาทักว่าเป็นพีอาร์มือถือหรือไง เขินๆ ยังไงไม่รู้
โดยรวมแล้วผมค่อนข้างติดใจกระเป๋าแบบสะพายที่สุด เพราะคล่องตัวกว่า ถ้าหาใบใหญ่ๆ ที่ใส่โน๊ตบุ๊กได้ก็น่าจะดี แต่ผมก็ยังไม่ได้ซื้อ ใช้แต่กระเป๋าเป้ใบนี้ไปก่อนก็พอทำเนา
ผมมีความเชื่อส่วนตัวอยู่ว่า สิ่งของหรือวัตถุที่เราใช้สามารถบอกลักษณะนิสัยของคนคนนั้นได้
ผมชอบใช้กระเป๋าที่ใส่ของเยอะ เพราะเป็นคนชอบเผื่อ ทั้งสมุดและปากกาเผื่อจดความคิดที่น่าสนใจ กล้องถ่ายรูปเผื่อเจอภาพสวยๆ เครื่องอัดเสียงเผื่อได้ฟังคำพูดที่น่าสนใจของคนรอบตัว บางครั้งก็พกของไปเต็มกระเป๋าจนหนัก แต่ทุกครั้งผมก็อุ่นใจที่ได้เอาของไปเผื่อด้วย คิดว่าไม่เสียหายที่จะพกไป ถ้าไม่ใช้ก็เอากลับมา เลยมีคนเคยบ่นผมว่าเป็นคนบ้าหอบฟางอยู่บ่อยๆ
ไม่ใช่นิสัยที่ดีเท่าไรหรอกครับ พกมากไปก็หนักบ่า เป็นภาระกับร่างกายอีก แต่ก็อดไม่ได้ทุกครั้งที่จะติดกระเป๋าออกจากบ้านไปด้วย
เพื่อนร่วมงานที่บริษัทผมใช้กระเป๋ากันหลายแบบ ทั้งแบบเป้ แบบสะพาย หรือบางคนก็เลือกไม่ถืออะไรติดตัวเลย
มีอยู่ครั้งหนึ่ง เพื่อนรุ่นพี่คนหนึ่งบอกว่าจะเอากระเป๋าทิ้งไว้ที่บริษัท เพราะหนัก ของในกระเป๋าก็เกี่ยวกับการงานทั้งนั้น ช่วงที่พูดก็ดึกแล้ว กลับบ้านไปก็ไม่ได้ทำงาน เอาทิ้งไว้ที่นี่ดีกว่า
ฟังแล้วก็เห็นงามด้วย แต่คืนนั้นผมก็เอากระเป๋ากลับบ้านอยู่ดี แม้กลับไปจะไม่ได้ทำงานทำการอะไร มันชินน่ะครับ ทำไงได้
นอกจากแบบของกระเป๋า ผมว่าสิ่งที่เราควรคิดถึงด้วยคือเราจะเอาอะไรใส่ไปในกระเป๋าบ้าง บ่อยครั้งที่ผมรื้อกระเป๋าเจอแต่ของที่ไม่จำเป็นไม่ต้องใช้อัดแน่นอยู่ก้นกระเป๋าทั้งนั้น
ผมเคยอ่านบทสัมภาษณ์ของนักเดินทางชายคนหนึ่ง ดูภายนอกเขาเหมือนนักท่องเที่ยวแบบแบ๊คแพ็ค แบกเป้เที่ยวไม่ง้อกรุ๊ปทัวร์ไปตามสถานที่น่าสนใจ
สิ่งที่ผมสนใจคือเรื่องกระเป๋าครับ เขาบอกว่าพักหลังมักจะใช้กระเป๋าแบบล้อลากบ่อยขึ้น เพราะไม่จำเป็นต้องใช้กระเป๋าเป้แบกไว้ตลอดเวลา มันหนัก
การเลือกว่าอะไรที่จำเป็นหรือไม่จำเป็นในชีวิต ถือเป็นเรื่องสำคัญสำหรับผม และบ่อยครั้งสิ่งที่ไม่จำเป็นมักจะมีเยอะกว่าเสมอ
เราไม่มีทางรู้หรอกครับ จนกว่าจะได้ค้นกระเป๋าของตัวเอง สำรวจจิตใจว่ามีอะไรที่ไม่จำเป็นเอาออกจากตัวได้บ้าง
อย่าแบกไว้เลยครับ มันหนัก
เช้านี้หลังจากใช้คอมจนตาลาย ผมเดินลงมาหาอะไรกินชั้นล่าง
บนโต๊ะมีข้าวผัดเหลือๆ แกงจืดสาหร่าย ไข่ดาวเหี่ยวๆ หนึ่งฟอง
ผมเปิดฝาชี เดินไปเสียบปลั๊กไมโครเวฟซึ่งอยู่ข้างตู้เย็น ตั้งใจจะอุ่นแกงจืดมากิน
แต่จังหวะที่หมุนตัวก็พลาดทำน้ำแกงหกใส่กางเกงและพื้นห้องครัว
ผมหาผ้าขี้ริ้วมาเช็ดพื้น หาทิชชู่ชุบน้ำมาเช็ดกางเกง
หลังจากนั้นอะไรๆ ก็ราบรื่นขึ้น ไม่นานผมก็กินข้าวพร้อมไข่ดาวและแกงจืดสาหร่ายอย่างมีความสุข โดยมีพัดลมเปิดแรงสุดอยู่ไม่ไกล
พักหลังผมรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนไร้สาระ ไม่มีความคิดแบบ Critical Thinking เพราะขณะที่บ้านเมืองมีเสียงระเบิดดังขึ้นไม่หยุด ผมกลับวุ่นวายอยู่กับแกงจืดสาหร่ายที่เปื้อนกางเกงตัวเอง
คนเรามีเรื่องทุกข์ร้อนมากมาย ตั้งแต่เรื่องใหญ่ระดับชาติจนถึงเรื่องเล็กในครัวบ้านตัวเอง
หนึ่งในเรื่องทุกข์เล็กๆ ที่เคยเกิดขึ้นในครัวซึ่งผมจำได้ดีที่สุด คือการพลาดทำแก้วแตกใส่เท้าซ้ายตัวเองจนมีแผลเป็นมาถึงทุกวันนี้
คงเป็นเพราะผมไม่ระวัง สติไม่อยู่กับตัว เช่นเดียวกับเมื่อเช้านี้
ไม่รู้เป็นเพราะการไปใช้ชีวิตเป็นพระอยู่หนึ่งเดือนที่ผ่านมาหรือเปล่า ทำให้พักหลังผมกลับมาสนใจเรื่องเล็กๆ ใกล้ตัวมากขึ้น
เรื่องที่เราสามารถควบคุมได้ แก้ไขได้ ทำสิ่งที่อยู่กับตัวให้ดีที่สุด
ไม่รู้ว่าการคิดน้อยลงทำให้ชีวิตมีความสุขมากขึ้นหรือเปล่า หรือผมควรจะใส่ใจบ้านเมืองและเรื่องนอกบ้านให้มากกว่านี้
ช่วยเขกกระบาลผมด้วยนะครับท่านผู้อ่าน ถ้าผมคิดผิด
ระหว่างที่กำลังคิดว่าจะเขียนอะไรต่อ ผมก็พบว่ารอยเปื้อนแกงจืดบนกางเกงตัวเอง ได้อันตรธานหายไปแล้ว
ไม่นานมานี้มีบางเหตุการณ์ที่ทำให้เรากลับมาเสพติดความเศร้าอีกครั้ง
ความเสียใจเอ่อท้นในดวงตา มองไปทางไหนก็มีแต่สีเทา
นี่ไม่ใช่เรื่องใหม่ในชีวิต เราเคยพบเหตการณ์แบบนี้มาบ้าง แต่ก็ไม่เคยทนได้เลยสักครั้ง
จมกับความรู้สึกอยู่นาน เลยหาทางเยียวยาตัวเอง
พาร่างหนีไปพักคนเดียวที่เชียงคานเป็นเวลาสี่วัน
นับเป็นช่วงเวลาที่ดี การไม่ต้องคิด ไม่รู้สึก ไม่ต้องทำอะไรเลยตลอดสี่วันทำให้ใจสงบขึ้นเยอะ
แต่พอกลับมาในแวดล้อมเดิม ความเสียใจก็กลับมาเคาะประตูหัวใจอีกครั้ง
ขับรถตอนเช้าอากาศแจ่มใส แต่หัวใจอยากร้องไห้ นับเป็นเหตุการณ์ปกติของชีวิตช่วงนี้
ก่อนหน้านั้นเราได้อ่านบทวิจัยชิ้นหนึ่งที่บอกว่า playlist ในไอพอดของแต่ละคนสามารถบ่งบอกนิสัยใจคอของคนคนนั้นได้
นอกจากบอกนิสัยแล้ว การฟังเพลงยังเป็นการเยียวยาตัวเองชนิดหนึ่งที่เราใช้บ่อย
ใครแนะนำว่าอกหักอย่าฟังเพลงเศร้า จะยิ่งเศร้าไปกันใหญ่ เราไม่ค่อยเชื่อ
กลับกันยิ่งฟังยิ่งรู้สึกดี ยิ่งฟังยิ่งถูกตอกย้ำ และยังอยากฟังต่ออีกเรื่อยๆ
อย่าเสียใจให้มากนัก อย่ารู้สึกให้มากนัก อย่าโบยตีตัวเองบ่อยเกินไป คำของเพื่อนพูดอยู่ข้างหู และเราก็ใส่ใจฟัง
แต่กระนั้นเราก็จะยัดตัวเองลงไปในบทเพลงอยู่บ่อยๆ
เวลาฟังไอพอดเรามักจะกด shuffle ให้มันเล่นไปเรื่อยๆ
เจอเพลงชอบบ้างไม่ชอบบ้างก็ฟังไป ให้ความบังเอิญเป็นตัวตัดสิน
แต่ก็มีบางเพลงที่มีความสามารถพิเศษ พอพลัดหลงเข้ามาในหูแล้ว มักจะเดินทางลึกเข้าไปขยี้แผลสดในหัวใจอยู่บ่อยๆ
ลองไปสำรวจ playlist ของตัวเองอย่างจริงจังได้ผลดังนี้
พรู
แม้จะเลิกวงไปเป็นปีแล้ว แต่สองชุดของพี่น้อยและชาวคณะยังเป็นที่โปรดปรานอยู่
แม้หลายคนจะทนฟังชุดสองไม่ค่อยได้ แต่เรายังยืนยันว่านี่เป็นหนึ่งในอัลบั้มที่พี่เอี่ยวไม่เสียดายเงินซื้อของแท้เลยแม้แต่น้อย
แม้จะไม่ได้ชื่นชอบลีลาพี่น้อยมาก แต่อารมณ์ในน้ำเสียงของพี่เขา ฟังแล้วปลาบปลื้มยิ่งนัก
แม้ส่วนใหญ่เพลงที่ปลื้มนั้นจะเป็นเพลงเศร้าก็ตาม
track พิฆาต : โปรด, แค่, รักคุณ, ทุกสิ่ง
นอร่าห์ โจนส์
ตอนอยู่ที่เชียงคาน ก่อนนอนเรามักจะเปิดเพลงฟังแก้เหงา
นิ้วมือมักจะเลื่อนไปหาเพลงของนอร่าห์เสมอ
เคยซื้อเทปของเธอชุดแรก ชอบเพลง seven years มาก แต่ชุดหลังๆ จากนั้นก็ไม่ได้ชอบหรือติดใจมาก
พอดีเห็นคอมที่ออฟฟิศมีเพลงชุดล่าสุดของเธอครบ เลยลากมาเข้าเครื่องซะ ฟังได้ทุกเพลงทีเดียว
เสียงแผ่วเบาของเธอทำให้เราหลับสบาย แม้ในคืนที่เราฝันร้ายก็ตาม
Dream theater
ขอสารภาพว่าพี่เอี่ยวเป็นแฟนวงยอดมนุษย์วงนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไร
ตอนแรกเพื่อนลองเอามาให้ฟัง สมัยนั้นเราชอบวงร๊อกที่เล่นเก่งๆ เร็วๆ
แล้วพี่ๆ ในวงทั้งห้าก็ไม่ทำให้ผิดหวัง ซัดกันกระหน่ำจนลืมหายใจ เลยกลายเป็นแฟนถอนตัวไม่ขึ้นถึงวันนี้
แต่ช่วงหลังๆ เราไม่ได้ชอบวงนี้เพราะเพลงที่เล่นเร็วๆ แต่ชอบเมโลดี้กับทำนองที่เพราะเหลือหลาย
โดยเฉพาะสองอัลบั้ม Scenes from a memory กับ Six degrees from inner turbulence
ฟังทุกวันเลยมั้งช่วงนี้
อัสนี-วสันต์
โตมาด้วยกัน ใช้คำนี้ได้เลย
ฟังมาตั้งแต่อาเจ็กหัดเล่นกีตาร์เพลงของพี่ป้อมพี่โต๊ะให้ฟัง ภาพพี่ๆ สองคนในโปสเตอร์นั้นเท่ขาดใจ
พอโตขึ้นลองมาฟังใหม่อีกรอบ ถึงพบว่าเพลงของพี่ทั้งสองเข้าข่าย ง่ายแต่งาม โดยแท้
คือโครงไม่ซับซ้อน ฟังง่าย แต่กินใจหมด
ยิ่งช่วงนี้พอได้ฟังบ่อยๆ ก็พบว่าส่วนใหญ่เพลงของพี่ป้อมเนื้อหาจะเศร้าๆ ออกแนวจิ้กโก๋อกหักแบบที่เขาชอบเปรียบเปรยกัน
ถึงจะเศร้าเสียใจ แต่ก็พร่ำบ่นไม่นานและใช้ชีวิตต่อไปได้
อยากทำแบบนี้ได้เร็วๆ จัง
อพาร์ตเมนท์คุณป้า
นี่ก็อีกวงโปรด
แต่ไม่ได้ชอบพวกเขาตั้งแต่ยุค อะไรจ๊ะ, siam secret service
ที่มาชอบอพาร์ตเมนท์คุณป้าอย่างจริงจังก็อัลบั้มล่าสุดนี่แหละ
ลองฟังไล่ไปทีละเพลง พบว่ามีความเทพอยู่มากจริงๆ
damien rice
ฟังพี่เดเมี่ยนครั้งแรกตอนเพลง blower’s daughter ดังระเบิดจากการเป็นเพลงประกอบหนัง closer
ซื้อซีดีสองอัลบั้มมาเรียบร้อย ฟังจนแผ่นจะสึกอยู่แล้ว
เคยห่างหายไปบ้าง แต่ช่วงนี้กลับมาฟังเพลงเศร้าๆ ของพี่เดเมี่ยนอีกครั้ง
เจ็บปวดแต่งดงามจริงๆ
โมเดิร์นด็อก
อันนี้ไม่ได้อยู่ในไอพอด แต่เวลาเศร้าจะนึกถึงเพลง คลาย ของพี่สามคนนี้ทุกที
ทุกอย่างรอวันสลายและรอการคลี่คลายจริงแท้
แต่เมื่อไรหนอ..
หากช่วงนี้ใครเห็นเอี่ยวนั่งเหม่อใส่หูฟังอยู่คนเดียว ไม่ต้องแปลกใจ
มันกำลังเยียวยาตัวเองอยู่ ทุกเมื่อเชื่อวัน
ภาพนี้คือกล้องตัวเก่าที่เราใช้มานาน
บอกว่ากล้องตัวเก่า แปลว่าตอนนี้เรามีกล้องตัวใหม่แล้ว เพิ่งซื้อมาด้วยเหตุว่าอยากลองหัดถ่ายรูปให้ดีขึ้น ซึ่งกล้องตัวเดิมเล่นอะไรไม่ได้มากนัก จึงต้องซื้อกล้องตัวใหม่แทน
กล้องตัวเก่านี้แท้จริงเป็นกล้องของพ่อ แต่พ่อไม่ค่อยได้ใช้เราเลยขอยืมมาใช้ จนหลังๆ พ่อแทบไม่ได้แตะกล้องตัวนี้เลย มันติดอยู่ในกระเป๋าของเราตลอดเวลา
มันอยู่กับเราในหลายช่วงเวลา ทั้งตอนทำงานที่ต้องไปถ่ายภาพข่าว ถ่ายแพคชอตสิ่งของในยามที่ไม่มีช่างภาพประจำออฟฟิศ หรือตอนที่ไปเที่ยวตามที่ต่างๆ มองริมน้ำน่านข้างหอศิลป์ แหงนมองดาวในฟ้าที่มืดมิด ดูพระอาทิตย์ขึ้นที่อยุธยา สูดกลิ่นทะเลที่พัทยา และอีกหลายสถานที่ที่มันมีส่วนร่วมในการเดินทางด้วย
กล้องตัวนี้ยังทำให้เราผลิตงานภาพเคลื่อนไหวออกมาสี่ชิ้น ชิ้นล่าสุดที่ทำได้รางวัลจำนวนหนึ่งหมื่นบาท เราต้องไปรับรางวัลที่สัตหีบพร้อมกับกล้องตัวนี้ ถ้ามันมีชีวิตเราคงได้ยินเสียงมันพูดอวดสรรพคุณตัวเองที่ทำให้หนังได้รางวัลไปตลอดการเดินทาง
เมื่อได้กล้องตัวใหม่ กล้องเก่าคงถูกเก็บไว้ที่บ้าน ไม่ได้อยู่คู่กับเราตลอดเหมือนที่ผ่านมา
เราใช้กล้องตัวใหม่ถ่ายรูปกล้องตัวเก่า ตอนที่กดชัตเตอร์เรารู้สึกเหมือนกำลังดูถ่ายทอดสดกีฬาวิ่งผลัด ในจังหวะที่นักวิ่งคนหนึ่งกำลังยื่นไม้ผลัดส่งต่อให้อีกคนหนึ่งวิ่งไปต่อจนถึงเส้นชัย
แล้วเราก็นึกขึ้นมาได้อย่างนึงว่าตั้งแต่ใช้กล้องตัวเก่ามาเป็นปี เราไม่เคยรู้ชื่อรุ่นนามสกุลจริงของมันเลย ว่าแล้วก็จัดการเปิดเนตค้นหารุ่นกล้องตัวนี้
แต่ระหว่างที่ทำอยู่ก็รู้สึกในใจว่า มึงจะบ้าเหรอไอ้เอี่ยว แค่กล้องตัวเดียวทำเป็นเพ้อไปได้ ไม่เห็นจะแปลกตรงไหน
ก็ถูกล่ะ แต่เราก็เชื่อว่าถ้าเราเห็นกล้องป๊อกแป๊กตัวนี้อีกเมื่อไร เหตุการณ์เมื่อวันวานที่เคยพบผ่านมา โดยมีกล้องตัวนี้อยู่ข้างตัว จะลอยขึ้นมาในหัวเสมอ
ขอบคุณที่ร่วมผจญภัยมาด้วยกันนะ
http://www.imeem.com/people/3-2RqsE/music/VttF6L1f/eawdead-remember/
-ร้องเพี้ยน กีตาร์บอด แก้ไม่หายซะที
-เจียดเวลามาอัดเพลง แต่งไว้นานแล้ว
-อัดตอนปิดเล่ม เสียนิสัยมาก แต่ก็ช่วยให้หายเครียดได้บ้างนิ
ปกติเวลาทำงานหนักๆ คิดไม่ออก เราชอบหยิบกีตาร์มาเกาเล่นๆ
เกาไปเกามา ได้คอร์ดที่ชอบมาท่อนนึง
ลองขยาย ใส่เนื้อลงไป เกลามันนิดหน่อย
ไปซื้อเครื่องอัด ค่อนข้างแพง แต่ไม่เสียดายเพราะกะจะซื้อเครื่องอัดสัมภาษณ์อันใหม่แทนของเดิมอยู่แล้ว
ลองอัดดู ได้ผลประมาณนี้
http://www.imeem.com/people/3-2RqsE/music/rG9eul5Q/eawdead-meet-and-gone/
หลังจากลองแต่งเพลง ทำให้รู้ว่า
-เข้าใจแล้วที่ครูภาษาอังกฤษสมัยประถมเคยบอกว่า อย่าเรียนภาษาอังกฤษจากเพลงมากนัก เพราะไม่ถูกหลักแกรมม่าเท่าไร ก็จริงเพราะเราไม่เน้นใช้คำที่รูปประโยคถูกต้อง (ประธาน-กิริยา) ส่วนใหญ่ต้องใช้เป็นวลีแล้วให้เข้ากับคอร์ดเพลงมากกว่า
-ซูฮกนักร้องที่ร้องไปด้วยเล่นกีตาร์ไปด้วย มันยากมากเลยนะ
-นับถือนักร้องที่ออกเสียงควบกล้ำกระดกลิ้นได้ชัด ทำยากมากเหมือนกัน
-เริ่มเข้าใจว่า Reference ช่วยในการแต่งเพลงยังไง เพราะมันทำให้เรารู้ว่าควรจะเริ่มต้นยังไงและเดินหน้าต่อไปทางไหน เรามักจะจำท่อนของเพลงที่ชอบได้ แล้วก็อยากจะเอามาใช้ในเพลงด้วย เอามาบิดให้เหมาะกับเรา เช่น ช่วงขึ้นต้นก็คล้ายๆท่อนแรกของเพลง สิ่งดีดี จาก Goose หรือท่อนโซโลก็บิดคอร์ดมาจาก Sometimes you can’t make it on your own ของ u2
-จากข้อข้างบน เส้นแบ่งระหว่างการใช้ refernce และการ copy เพลงมีอยู่บางๆ ขึ้นอยู่กับสำนึกของแต่ละคน ถ้าเพลงมันเริ่มคอร์ดและโน้ตเหมือนเพลงต้นฉบับ มันเป็นจุดวัดใจว่าเราจะเปลี่ยนคอร์ดไม่ให้ซ้ำ หรือจะเนียนตามน้ำไปดี
-ก่อนจะอัดเพลง (แบบบ้านๆ) ควรจะตรวจสอบสภาพแวดล้อมให้ดี อย่างเพลงนี้อัดไป 7 เทค ก่อนหน้านี้มีทั้งเสียงพัดลม เสียงนก เสียงโทรศัพท์ที่เราลืมกดปิด ไปจนถึงเสียงกวาดใบไม้จากหน้าบ้านที่ดันติดมาด้วยในเทคที่ 3
-ย้ำอีกที แต่งเพลงเป็นเรื่องยาก แต่ก็สนุกดีนะ
