http://presentsimple.exteen.com/

ด้วยความไม่ค่อยใส่ใจ บางครั้งก็หลงลืมกิจวัตรของตัวเอง ต้นไม้หลายต้นที่เคยปลูกไว้จึงแห้งเฉา

เวลาต้นไม้ใกล้ตาย ผมจะรดน้ำมันหนักกว่าต้นอื่น บางต้นรดไปก็ไม่ได้ช่วยอะไร แห้งเหี่ยวเกินเยียวยา

แต่กับบางต้น รดน้ำแล้วผ่านไปไม่กี่วัน ก็มีกล้าใหม่งอกขึ้นมาจนเป็นต้นใหญ่ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ช่วงนี้ต้นไม้ตายเยอะ คงเพราะอากาศร้อน

ได้แต่หวังว่าทุกครั้งที่รดน้ำลงไป ต้นไม้จะเยียวยาตัวเอง และงอกออกมาใหม่เหมือนที่ผ่านมา

กระเป๋าที่ใช้ปัจจุบัน เป็นกระเป๋าเป้ซึ่งแถมมากับคอมพิวเตอร์โน๊ตบุ๊ก ขนาดของมันใหญ่พอควร แต่ข้อดีคือมีช่องใส่ของเยอะ ใส่โน๊ตบุ๊กเอาไปทำงานข้างนอกบ้านได้

ก่อนหน้านี้ผมใช้กระเป๋าหลายแบบ ทั้งแบบเป้ สะพาย หรือกระเป๋าผ้าก็เคยเอามาใช้

มีกระเป๋าผ้าใบนึงที่ผมเคยใช้บ่อย ขนาดของมันใหญ่ เบา มีช่องใส่ของ เสียอย่างเดียวตรงที่มันเป็นกระเป๋าที่มีโลโก้บริษัทเครือข่ายมือถือติดอยู่ตัวเบ้อเร่อ ผมได้กระเป๋าใบนี้จากงานอีเวนท์ที่บริษัทนี้สนับสนุน

ถือไปไหนมาไหน ใครเขาทักว่าเป็นพีอาร์มือถือหรือไง เขินๆ ยังไงไม่รู้

โดยรวมแล้วผมค่อนข้างติดใจกระเป๋าแบบสะพายที่สุด เพราะคล่องตัวกว่า ถ้าหาใบใหญ่ๆ ที่ใส่โน๊ตบุ๊กได้ก็น่าจะดี แต่ผมก็ยังไม่ได้ซื้อ ใช้แต่กระเป๋าเป้ใบนี้ไปก่อนก็พอทำเนา

ผมมีความเชื่อส่วนตัวอยู่ว่า สิ่งของหรือวัตถุที่เราใช้สามารถบอกลักษณะนิสัยของคนคนนั้นได้

ผมชอบใช้กระเป๋าที่ใส่ของเยอะ เพราะเป็นคนชอบเผื่อ ทั้งสมุดและปากกาเผื่อจดความคิดที่น่าสนใจ กล้องถ่ายรูปเผื่อเจอภาพสวยๆ เครื่องอัดเสียงเผื่อได้ฟังคำพูดที่น่าสนใจของคนรอบตัว บางครั้งก็พกของไปเต็มกระเป๋าจนหนัก แต่ทุกครั้งผมก็อุ่นใจที่ได้เอาของไปเผื่อด้วย คิดว่าไม่เสียหายที่จะพกไป ถ้าไม่ใช้ก็เอากลับมา เลยมีคนเคยบ่นผมว่าเป็นคนบ้าหอบฟางอยู่บ่อยๆ

ไม่ใช่นิสัยที่ดีเท่าไรหรอกครับ พกมากไปก็หนักบ่า เป็นภาระกับร่างกายอีก แต่ก็อดไม่ได้ทุกครั้งที่จะติดกระเป๋าออกจากบ้านไปด้วย

เพื่อนร่วมงานที่บริษัทผมใช้กระเป๋ากันหลายแบบ ทั้งแบบเป้ แบบสะพาย หรือบางคนก็เลือกไม่ถืออะไรติดตัวเลย

มีอยู่ครั้งหนึ่ง เพื่อนรุ่นพี่คนหนึ่งบอกว่าจะเอากระเป๋าทิ้งไว้ที่บริษัท เพราะหนัก ของในกระเป๋าก็เกี่ยวกับการงานทั้งนั้น ช่วงที่พูดก็ดึกแล้ว กลับบ้านไปก็ไม่ได้ทำงาน เอาทิ้งไว้ที่นี่ดีกว่า

ฟังแล้วก็เห็นงามด้วย แต่คืนนั้นผมก็เอากระเป๋ากลับบ้านอยู่ดี แม้กลับไปจะไม่ได้ทำงานทำการอะไร มันชินน่ะครับ ทำไงได้

นอกจากแบบของกระเป๋า ผมว่าสิ่งที่เราควรคิดถึงด้วยคือเราจะเอาอะไรใส่ไปในกระเป๋าบ้าง บ่อยครั้งที่ผมรื้อกระเป๋าเจอแต่ของที่ไม่จำเป็นไม่ต้องใช้อัดแน่นอยู่ก้นกระเป๋าทั้งนั้น

ผมเคยอ่านบทสัมภาษณ์ของนักเดินทางชายคนหนึ่ง ดูภายนอกเขาเหมือนนักท่องเที่ยวแบบแบ๊คแพ็ค แบกเป้เที่ยวไม่ง้อกรุ๊ปทัวร์ไปตามสถานที่น่าสนใจ

สิ่งที่ผมสนใจคือเรื่องกระเป๋าครับ เขาบอกว่าพักหลังมักจะใช้กระเป๋าแบบล้อลากบ่อยขึ้น เพราะไม่จำเป็นต้องใช้กระเป๋าเป้แบกไว้ตลอดเวลา มันหนัก

การเลือกว่าอะไรที่จำเป็นหรือไม่จำเป็นในชีวิต ถือเป็นเรื่องสำคัญสำหรับผม และบ่อยครั้งสิ่งที่ไม่จำเป็นมักจะมีเยอะกว่าเสมอ

เราไม่มีทางรู้หรอกครับ จนกว่าจะได้ค้นกระเป๋าของตัวเอง สำรวจจิตใจว่ามีอะไรที่ไม่จำเป็นเอาออกจากตัวได้บ้าง

อย่าแบกไว้เลยครับ มันหนัก

บนโต๊ะมีข้าวผัดเหลือๆ แกงจืดสาหร่าย ไข่ดาวเหี่ยวๆ หนึ่งฟอง

ผมเปิดฝาชี เดินไปเสียบปลั๊กไมโครเวฟซึ่งอยู่ข้างตู้เย็น ตั้งใจจะอุ่นแกงจืดมากิน

แต่จังหวะที่หมุนตัวก็พลาดทำน้ำแกงหกใส่กางเกงและพื้นห้องครัว

ผมหาผ้าขี้ริ้วมาเช็ดพื้น หาทิชชู่ชุบน้ำมาเช็ดกางเกง

หลังจากนั้นอะไรๆ ก็ราบรื่นขึ้น ไม่นานผมก็กินข้าวพร้อมไข่ดาวและแกงจืดสาหร่ายอย่างมีความสุข โดยมีพัดลมเปิดแรงสุดอยู่ไม่ไกล

พักหลังผมรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนไร้สาระ ไม่มีความคิดแบบ Critical Thinking เพราะขณะที่บ้านเมืองมีเสียงระเบิดดังขึ้นไม่หยุด ผมกลับวุ่นวายอยู่กับแกงจืดสาหร่ายที่เปื้อนกางเกงตัวเอง

คนเรามีเรื่องทุกข์ร้อนมากมาย ตั้งแต่เรื่องใหญ่ระดับชาติจนถึงเรื่องเล็กในครัวบ้านตัวเอง

หนึ่งในเรื่องทุกข์เล็กๆ ที่เคยเกิดขึ้นในครัวซึ่งผมจำได้ดีที่สุด คือการพลาดทำแก้วแตกใส่เท้าซ้ายตัวเองจนมีแผลเป็นมาถึงทุกวันนี้

คงเป็นเพราะผมไม่ระวัง สติไม่อยู่กับตัว เช่นเดียวกับเมื่อเช้านี้

ไม่รู้เป็นเพราะการไปใช้ชีวิตเป็นพระอยู่หนึ่งเดือนที่ผ่านมาหรือเปล่า ทำให้พักหลังผมกลับมาสนใจเรื่องเล็กๆ ใกล้ตัวมากขึ้น

เรื่องที่เราสามารถควบคุมได้ แก้ไขได้ ทำสิ่งที่อยู่กับตัวให้ดีที่สุด

ไม่รู้ว่าการคิดน้อยลงทำให้ชีวิตมีความสุขมากขึ้นหรือเปล่า หรือผมควรจะใส่ใจบ้านเมืองและเรื่องนอกบ้านให้มากกว่านี้

ช่วยเขกกระบาลผมด้วยนะครับท่านผู้อ่าน ถ้าผมคิดผิด

ระหว่างที่กำลังคิดว่าจะเขียนอะไรต่อ ผมก็พบว่ารอยเปื้อนแกงจืดบนกางเกงตัวเอง ได้อันตรธานหายไปแล้ว

ความเสียใจเอ่อท้นในดวงตา มองไปทางไหนก็มีแต่สีเทา

นี่ไม่ใช่เรื่องใหม่ในชีวิต เราเคยพบเหตการณ์แบบนี้มาบ้าง แต่ก็ไม่เคยทนได้เลยสักครั้ง

จมกับความรู้สึกอยู่นาน เลยหาทางเยียวยาตัวเอง

พาร่างหนีไปพักคนเดียวที่เชียงคานเป็นเวลาสี่วัน

นับเป็นช่วงเวลาที่ดี การไม่ต้องคิด ไม่รู้สึก ไม่ต้องทำอะไรเลยตลอดสี่วันทำให้ใจสงบขึ้นเยอะ

แต่พอกลับมาในแวดล้อมเดิม ความเสียใจก็กลับมาเคาะประตูหัวใจอีกครั้ง

ขับรถตอนเช้าอากาศแจ่มใส แต่หัวใจอยากร้องไห้ นับเป็นเหตุการณ์ปกติของชีวิตช่วงนี้

ก่อนหน้านั้นเราได้อ่านบทวิจัยชิ้นหนึ่งที่บอกว่า playlist ในไอพอดของแต่ละคนสามารถบ่งบอกนิสัยใจคอของคนคนนั้นได้

นอกจากบอกนิสัยแล้ว การฟังเพลงยังเป็นการเยียวยาตัวเองชนิดหนึ่งที่เราใช้บ่อย

ใครแนะนำว่าอกหักอย่าฟังเพลงเศร้า จะยิ่งเศร้าไปกันใหญ่ เราไม่ค่อยเชื่อ

กลับกันยิ่งฟังยิ่งรู้สึกดี ยิ่งฟังยิ่งถูกตอกย้ำ และยังอยากฟังต่ออีกเรื่อยๆ

อย่าเสียใจให้มากนัก อย่ารู้สึกให้มากนัก อย่าโบยตีตัวเองบ่อยเกินไป คำของเพื่อนพูดอยู่ข้างหู และเราก็ใส่ใจฟัง

แต่กระนั้นเราก็จะยัดตัวเองลงไปในบทเพลงอยู่บ่อยๆ

เวลาฟังไอพอดเรามักจะกด shuffle ให้มันเล่นไปเรื่อยๆ

เจอเพลงชอบบ้างไม่ชอบบ้างก็ฟังไป ให้ความบังเอิญเป็นตัวตัดสิน

แต่ก็มีบางเพลงที่มีความสามารถพิเศษ พอพลัดหลงเข้ามาในหูแล้ว มักจะเดินทางลึกเข้าไปขยี้แผลสดในหัวใจอยู่บ่อยๆ

ลองไปสำรวจ playlist ของตัวเองอย่างจริงจังได้ผลดังนี้

พรู

แม้จะเลิกวงไปเป็นปีแล้ว แต่สองชุดของพี่น้อยและชาวคณะยังเป็นที่โปรดปรานอยู่

แม้หลายคนจะทนฟังชุดสองไม่ค่อยได้ แต่เรายังยืนยันว่านี่เป็นหนึ่งในอัลบั้มที่พี่เอี่ยวไม่เสียดายเงินซื้อของแท้เลยแม้แต่น้อย

แม้จะไม่ได้ชื่นชอบลีลาพี่น้อยมาก แต่อารมณ์ในน้ำเสียงของพี่เขา ฟังแล้วปลาบปลื้มยิ่งนัก

แม้ส่วนใหญ่เพลงที่ปลื้มนั้นจะเป็นเพลงเศร้าก็ตาม

track พิฆาต : โปรด, แค่, รักคุณ, ทุกสิ่ง

นอร่าห์ โจนส์

ตอนอยู่ที่เชียงคาน ก่อนนอนเรามักจะเปิดเพลงฟังแก้เหงา

นิ้วมือมักจะเลื่อนไปหาเพลงของนอร่าห์เสมอ

เคยซื้อเทปของเธอชุดแรก ชอบเพลง seven years มาก แต่ชุดหลังๆ จากนั้นก็ไม่ได้ชอบหรือติดใจมาก

พอดีเห็นคอมที่ออฟฟิศมีเพลงชุดล่าสุดของเธอครบ เลยลากมาเข้าเครื่องซะ ฟังได้ทุกเพลงทีเดียว

เสียงแผ่วเบาของเธอทำให้เราหลับสบาย แม้ในคืนที่เราฝันร้ายก็ตาม

Dream theater

ขอสารภาพว่าพี่เอี่ยวเป็นแฟนวงยอดมนุษย์วงนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไร

ตอนแรกเพื่อนลองเอามาให้ฟัง สมัยนั้นเราชอบวงร๊อกที่เล่นเก่งๆ เร็วๆ

แล้วพี่ๆ ในวงทั้งห้าก็ไม่ทำให้ผิดหวัง ซัดกันกระหน่ำจนลืมหายใจ เลยกลายเป็นแฟนถอนตัวไม่ขึ้นถึงวันนี้

แต่ช่วงหลังๆ เราไม่ได้ชอบวงนี้เพราะเพลงที่เล่นเร็วๆ แต่ชอบเมโลดี้กับทำนองที่เพราะเหลือหลาย

โดยเฉพาะสองอัลบั้ม Scenes from a memory กับ Six degrees from inner turbulence

ฟังทุกวันเลยมั้งช่วงนี้

อัสนี-วสันต์

โตมาด้วยกัน ใช้คำนี้ได้เลย

ฟังมาตั้งแต่อาเจ็กหัดเล่นกีตาร์เพลงของพี่ป้อมพี่โต๊ะให้ฟัง ภาพพี่ๆ สองคนในโปสเตอร์นั้นเท่ขาดใจ

พอโตขึ้นลองมาฟังใหม่อีกรอบ ถึงพบว่าเพลงของพี่ทั้งสองเข้าข่าย ง่ายแต่งาม โดยแท้

คือโครงไม่ซับซ้อน ฟังง่าย แต่กินใจหมด

ยิ่งช่วงนี้พอได้ฟังบ่อยๆ ก็พบว่าส่วนใหญ่เพลงของพี่ป้อมเนื้อหาจะเศร้าๆ ออกแนวจิ้กโก๋อกหักแบบที่เขาชอบเปรียบเปรยกัน

ถึงจะเศร้าเสียใจ แต่ก็พร่ำบ่นไม่นานและใช้ชีวิตต่อไปได้

อยากทำแบบนี้ได้เร็วๆ จัง

อพาร์ตเมนท์คุณป้า

นี่ก็อีกวงโปรด

แต่ไม่ได้ชอบพวกเขาตั้งแต่ยุค อะไรจ๊ะ, siam secret service

ที่มาชอบอพาร์ตเมนท์คุณป้าอย่างจริงจังก็อัลบั้มล่าสุดนี่แหละ

ลองฟังไล่ไปทีละเพลง พบว่ามีความเทพอยู่มากจริงๆ

damien rice

ฟังพี่เดเมี่ยนครั้งแรกตอนเพลง blower’s daughter ดังระเบิดจากการเป็นเพลงประกอบหนัง closer

ซื้อซีดีสองอัลบั้มมาเรียบร้อย ฟังจนแผ่นจะสึกอยู่แล้ว

เคยห่างหายไปบ้าง แต่ช่วงนี้กลับมาฟังเพลงเศร้าๆ ของพี่เดเมี่ยนอีกครั้ง

เจ็บปวดแต่งดงามจริงๆ

โมเดิร์นด็อก

อันนี้ไม่ได้อยู่ในไอพอด แต่เวลาเศร้าจะนึกถึงเพลง คลาย ของพี่สามคนนี้ทุกที

ทุกอย่างรอวันสลายและรอการคลี่คลายจริงแท้

แต่เมื่อไรหนอ..

หากช่วงนี้ใครเห็นเอี่ยวนั่งเหม่อใส่หูฟังอยู่คนเดียว ไม่ต้องแปลกใจ

มันกำลังเยียวยาตัวเองอยู่ ทุกเมื่อเชื่อวัน

ภาพนี้คือกล้องตัวเก่าที่เราใช้มานาน

บอกว่ากล้องตัวเก่า แปลว่าตอนนี้เรามีกล้องตัวใหม่แล้ว เพิ่งซื้อมาด้วยเหตุว่าอยากลองหัดถ่ายรูปให้ดีขึ้น ซึ่งกล้องตัวเดิมเล่นอะไรไม่ได้มากนัก จึงต้องซื้อกล้องตัวใหม่แทน

กล้องตัวเก่านี้แท้จริงเป็นกล้องของพ่อ แต่พ่อไม่ค่อยได้ใช้เราเลยขอยืมมาใช้ จนหลังๆ พ่อแทบไม่ได้แตะกล้องตัวนี้เลย มันติดอยู่ในกระเป๋าของเราตลอดเวลา

มันอยู่กับเราในหลายช่วงเวลา ทั้งตอนทำงานที่ต้องไปถ่ายภาพข่าว ถ่ายแพคชอตสิ่งของในยามที่ไม่มีช่างภาพประจำออฟฟิศ หรือตอนที่ไปเที่ยวตามที่ต่างๆ มองริมน้ำน่านข้างหอศิลป์ แหงนมองดาวในฟ้าที่มืดมิด ดูพระอาทิตย์ขึ้นที่อยุธยา สูดกลิ่นทะเลที่พัทยา และอีกหลายสถานที่ที่มันมีส่วนร่วมในการเดินทางด้วย

กล้องตัวนี้ยังทำให้เราผลิตงานภาพเคลื่อนไหวออกมาสี่ชิ้น ชิ้นล่าสุดที่ทำได้รางวัลจำนวนหนึ่งหมื่นบาท เราต้องไปรับรางวัลที่สัตหีบพร้อมกับกล้องตัวนี้ ถ้ามันมีชีวิตเราคงได้ยินเสียงมันพูดอวดสรรพคุณตัวเองที่ทำให้หนังได้รางวัลไปตลอดการเดินทาง

เมื่อได้กล้องตัวใหม่ กล้องเก่าคงถูกเก็บไว้ที่บ้าน ไม่ได้อยู่คู่กับเราตลอดเหมือนที่ผ่านมา

เราใช้กล้องตัวใหม่ถ่ายรูปกล้องตัวเก่า ตอนที่กดชัตเตอร์เรารู้สึกเหมือนกำลังดูถ่ายทอดสดกีฬาวิ่งผลัด ในจังหวะที่นักวิ่งคนหนึ่งกำลังยื่นไม้ผลัดส่งต่อให้อีกคนหนึ่งวิ่งไปต่อจนถึงเส้นชัย

แล้วเราก็นึกขึ้นมาได้อย่างนึงว่าตั้งแต่ใช้กล้องตัวเก่ามาเป็นปี เราไม่เคยรู้ชื่อรุ่นนามสกุลจริงของมันเลย ว่าแล้วก็จัดการเปิดเนตค้นหารุ่นกล้องตัวนี้

แต่ระหว่างที่ทำอยู่ก็รู้สึกในใจว่า  มึงจะบ้าเหรอไอ้เอี่ยว แค่กล้องตัวเดียวทำเป็นเพ้อไปได้ ไม่เห็นจะแปลกตรงไหน

ก็ถูกล่ะ แต่เราก็เชื่อว่าถ้าเราเห็นกล้องป๊อกแป๊กตัวนี้อีกเมื่อไร เหตุการณ์เมื่อวันวานที่เคยพบผ่านมา โดยมีกล้องตัวนี้อยู่ข้างตัว จะลอยขึ้นมาในหัวเสมอ

ขอบคุณที่ร่วมผจญภัยมาด้วยกันนะ

-ร้องเพี้ยน กีตาร์บอด แก้ไม่หายซะที

-เจียดเวลามาอัดเพลง แต่งไว้นานแล้ว

-อัดตอนปิดเล่ม เสียนิสัยมาก แต่ก็ช่วยให้หายเครียดได้บ้างนิ

เกาไปเกามา ได้คอร์ดที่ชอบมาท่อนนึง

ลองขยาย ใส่เนื้อลงไป เกลามันนิดหน่อย

ไปซื้อเครื่องอัด ค่อนข้างแพง แต่ไม่เสียดายเพราะกะจะซื้อเครื่องอัดสัมภาษณ์อันใหม่แทนของเดิมอยู่แล้ว

ลองอัดดู ได้ผลประมาณนี้

http://www.imeem.com/people/3-2RqsE/music/rG9eul5Q/eawdead-meet-and-gone/

หลังจากลองแต่งเพลง ทำให้รู้ว่า

-เข้าใจแล้วที่ครูภาษาอังกฤษสมัยประถมเคยบอกว่า อย่าเรียนภาษาอังกฤษจากเพลงมากนัก เพราะไม่ถูกหลักแกรมม่าเท่าไร ก็จริงเพราะเราไม่เน้นใช้คำที่รูปประโยคถูกต้อง (ประธาน-กิริยา) ส่วนใหญ่ต้องใช้เป็นวลีแล้วให้เข้ากับคอร์ดเพลงมากกว่า

-ซูฮกนักร้องที่ร้องไปด้วยเล่นกีตาร์ไปด้วย มันยากมากเลยนะ

-นับถือนักร้องที่ออกเสียงควบกล้ำกระดกลิ้นได้ชัด ทำยากมากเหมือนกัน

-เริ่มเข้าใจว่า Reference ช่วยในการแต่งเพลงยังไง เพราะมันทำให้เรารู้ว่าควรจะเริ่มต้นยังไงและเดินหน้าต่อไปทางไหน เรามักจะจำท่อนของเพลงที่ชอบได้ แล้วก็อยากจะเอามาใช้ในเพลงด้วย เอามาบิดให้เหมาะกับเรา เช่น ช่วงขึ้นต้นก็คล้ายๆท่อนแรกของเพลง สิ่งดีดี จาก Goose หรือท่อนโซโลก็บิดคอร์ดมาจาก Sometimes you can’t make it on your own ของ u2

-จากข้อข้างบน เส้นแบ่งระหว่างการใช้ refernce และการ copy เพลงมีอยู่บางๆ ขึ้นอยู่กับสำนึกของแต่ละคน ถ้าเพลงมันเริ่มคอร์ดและโน้ตเหมือนเพลงต้นฉบับ มันเป็นจุดวัดใจว่าเราจะเปลี่ยนคอร์ดไม่ให้ซ้ำ หรือจะเนียนตามน้ำไปดี

-ก่อนจะอัดเพลง (แบบบ้านๆ) ควรจะตรวจสอบสภาพแวดล้อมให้ดี อย่างเพลงนี้อัดไป 7 เทค ก่อนหน้านี้มีทั้งเสียงพัดลม เสียงนก เสียงโทรศัพท์ที่เราลืมกดปิด ไปจนถึงเสียงกวาดใบไม้จากหน้าบ้านที่ดันติดมาด้วยในเทคที่ 3

-ย้ำอีกที แต่งเพลงเป็นเรื่องยาก แต่ก็สนุกดีนะ